tag

groen

DZV: over Zero Waste leven

Tijdens Dagen Zonder Vlees heb ik besloten er een aantal andere uitdagingen aan toe te voegen. De komende maand ga ik me verder verdiepen in Zero Waste leven, Slow Living en No Shopping. Ik wil hier graag even vertellen hoe dit voor mij lukt.

Voor de uitdaging van Zero Waste leven heb ik een Mason Jar op tafel gezet als vuilnisbak. De uitdaging is om enkel deze met mijn afval te vullen. Op deze manier word ik telkens weer geconfronteerd met de afval die ik maak. Dan valt het me plots op dat er stickertjes op elk stuk fruit zit, dat er een plastic strookje rond mijn bussel wortelen zit en dat ik gewoon echt de supermarkt moet mijden. Overal zit plastic rond en al deze plastic neemt enorm veel plaats in! Ik moest plots voor alles een alternatief zoeken. Melk, mijn favoriete tortilla wraps, yoghurt, parmezaan kaas, … Alles kocht ik in verpakkingen.

Gelukkig hebben ze bij Content een enorm uitgebreid gamma. Zo koop ik er nu onder andere mijn melk en yoghurt. Voor kaas ga ik naar de kaaswinkel. Daar trekken de andere klanten wel even een wenkbrauw voor op, maar daar trek ik me lekker niets van aan. Voor brood en croissants ga ik tussendoor naar de bakker met mijn zakskes. Sommige producten kan je niet zomaar kant en klaar zonder verpakkingen kopen, zoals mijn wraps. Ik voelde me erg gestraft, want ik eet ze enorm graag. Dus besloot ik ze zelf te maken en in te vriezen! Door op deze manier over voedsel na te denken, doe je eigenlijk ook aan Slow Living. Je neemt meer de tijd om je boodschappen voor te bereiden, je boodschappen te doen en alternatieven klaar te maken.

Het is waar dat het een heuse stap is om met al je potjes en zakjes naar de winkel te gaan en elke keer de vraag te stellen of alles daar in mag. En telkens weer moeten herhalen “Neen, geen zakje.” Ik waagde me er toch aan en ging als eerste naar de verpakkingsvrije winkel. Wat een fijne shopervaring! De week erna ging ik naar de markt voor al mijn groenten, fruit en andere spulletjes. Intussen neem ik mijn zakjes overal mee naartoe. Bij de bakker ben ik ‘dat meisje met haar zakjes’. Het valt de verkoopster zelfs op als ik met een ander zakje toekom! Op de markt geef ik alles aan de verkoopster en vult zij mijn tas en zakjes met al mijn benodigdheden. Bij Content mag je alles proeven en hoef je niet in een ellenlange rij te wachten tot het aan jou is. Allemaal top dus!

 

Wat ik leerde van Zero Waste/Slow Living?

 

  1. Je hebt amper afval! Fijn toch?
  2. Je moet je wekelijkse boodschappen enorm goed voorbereiden. Doordat je jouw eigen potjes moet meenemen, moet je goed nadenken wat waar in gaat en hoeveel je zelf kan dragen (als je zoals ik met de fiets gaat winkelen). Hier ben ik nog in het leerproces.
  3. Doordat je enkel koopt wat je echt nodig hebt en je geen extra zakjes of doosjes meeneemt, verlaag je de kans op het kopen van producten die je eigenlijk niet nodig hebt.
  4. Je moet op zoek naar alternatieven, wat in mijn geval mijn creativiteit ten goede komt.
  5. Je krijgt verbaasde blikken en vragen, maar niemand weigert. Je bent tenslotte een betalende klant.

Ik heb nog geen enkele negatieve ervaring gehad met verpakkingsvrij winkelen en dat maakt het zo fijn! Het voelt niet meer als een sleur aan (behalve dan wanneer je me al je gevulde potten op de fiets naar huis gaat, hihi). Het verbaast me dat ik één van de weinige mensen ben die in Leuven met mijn eigen doosjes en zakjes naar de markt, kaaswinkel en bakker gaat. Dat vind ik jammer. Het is zo fijn! Ga gewoon eens met een eigen zakje naar de winkel of bakker en geniet er van 🙂

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wandelen herontdekken

Suriname – 2013

 

Ik heb altijd genoten van wandelen. Of het nu om grote of kleine wandelingen ging. Mijn ouders wonen in Wallonë, in alle rust, omgeven door een prachtig landschap. Ik deed vroeger niets liever dan lange wandelingen maken met de hond of gewoon rondzwerven door de velden met mijn vriendinnetjes. Mijn hoofd lekker leegmaken, alle zorgen laten waaien.

Tot ik plots op kot ging in hartje Leuven en wandelen werd vervangen door andere dingen. Raar hoe een gewoonte plots wordt doorbroken en je het dan ook meteen afleert. Ik ging een aantal jaar niet meer zo vaak uit mezelf wandelen. Tot ik na mijn studies en na mijn eerste job plots werkloos was. Ik had nood aan ademruimte, ik moest mijn hoofd leegmaken. En dat lukt niet als je de hele tijd opgesloten zit in een klein appartement of door de drukke winkelstraten wandelt. Dus ging ik wandelen in het bos. Helemaal alleen. En na een dik uur doelloos rondwandelen, was ik helemaal rustig. Al mijn zorgen waren naar de achtergrond verdwenen, het gepieker was weg. Toen heb ik besloten terug meer te gaan wandelen. Een toen ook werkloze vriendin deed graag mee en samen trokken we regelmatig op stap. Super was dat!

In de weekends probeerde ik ’t vriendje mee te krijgen en maakten we samen lange wandelingen. Dat was echt genieten! We droomden over een grote reis naar Amerika en besloten door de nationale parken aan de westkust te wandelen. Mensen verklaarden met voor gek. “Een ganse vakantie wandelen? Dan komt ge toch niet uitgerust terug naar huis?” Toch wel! Wandelen brengt mij helemaal tot rust. Hoewel het lichamelijk wel vermoeiend is, laden mijn batterijen weer helemaal op en wandel ik echt mijn hoofd helemaal leeg. Ik heb terug leren genieten van het uitzicht en heb weer leren stilstaan bij de geuren, geluiden en wonderen van de natuur. Als kind kon ik zo van de kleine dingen genieten en je leert het gewoon af bij ’t ouder worden. Je focus gaat ergens anders heen en dat maakt je vermoeid en energieloos. Of mij toch in ieder geval.

In Amerika hebben ’t vriendje en ik onze liefde voor wandelen door prachtige landschappen ontdekt, hoewel ik al jaar en dag weet dat wandelen echt mijn ding is. Sindsdien gaan we op vrije zondagen al eens een lange wandeling maken, gingen we in de herfst bivakkamperen in ons eigen landje en genoten we onlangs nog van de eerste sneeuw in het bos. Ik droom steeds vaker over wandelvakanties en merk het meteen aan mijn gemoed als ik te lang binnen zit.

Bij het wandelen gelden er geen regels. Je hoeft niet per sé met je wandelpartner te praten, je kan lachen, of huilen, je kan met je neus in de lucht luid inademen, je kan losse bladeren in de lucht gooien, je kan naar een onwetend hert staren, bloemetjes plukken, filosoferen over het leven en de natuur, … Er zijn geen regels. Alles kan en alles mag. In het bos ben je ook vaak helemaal alleen en dat maakt het zo fijn. Ik heb wandelen herontdekt en laat het niet meer los!

Geniet jij ook zo van wandelen?

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bivakkamperen in België

Kamperen is fijn. Wandelen en kamperen combineren is nog fijner! Hoewel je in België niet mag wildkamperen, bestaat er gelukkig zoiets als bivak- of paalkamperen. Een tijdje terug gingen le boyfriend en ik met de rugzak op avontuur in ons eigen landje en testten een bivakzone uit.

In de herfst verandert het hele landschap in een heus romantisch kleurspektakel. Hét perfecte moment om op avontuur te gaan! Weekendjes weg kosten vaak een hoop geld, voornamelijk omdat je op zoek moet naar een slaapplaats en een leuk plekje om te eten. Deze keer wilde ik er een heuse wandeltocht van maken in eigen land, op stap met de rugzak, ’s avonds ons tentje ergens neervlijen en een warme maaltijd tevoorschijn toveren. Na wat onderzoek over wildkamperen (wat dus écht niet mag in België, boe), vond ik de website Bivakzone.

Ik zocht een vrij weekendje, puzzelde een wandeling in elkaar met de app van de wandelknooppunten en pakte de rugzak in. Welle weg! Wat raar om met pak en zak doorheen je eigen landje te trekken. Mensen lachen je vriendelijk maar verbaast toe als je hen voorbij wandelt.  Voor onze eerste tocht kozen we voor slechts één overnachting op een bivakzone, zodat we eens van deze manier van reizen konden proeven.

We besloten het dichtbij huis te houden en ging wandelen op de wandelroute Merode,waarbij we doorheen een leuke verscheidenheid aan landschappen wandelden.. We zochten een makkelijk beginpunt en puzzelden een route van zo’n 16 km uit voor zaterdag. Op de middag werden we door de ouders van le boyfriend gedropt en begonnen we aan onze route. Ikzelf droeg het eten en het water, het vriendje de tent en benodigdheden.

Rond half 5 ’s avonds kwamen we toe op onze bivakplaats. We zetten ons tentje op en genoten even van de rust. Een dik uur later hebben we ons aan het kampvuur gewaagd. Of eerder, le boyfriend probeerde het kampvuur aan te krijgen, terwijl ik het avondeten in elkaar flanste. Toen de avond begon te vallen, konden we genieten van warme pasta aan het nog warmere kampvuur. Uiteindelijk kwamen er nog enkele kampeerders bij en werd het een gezellige avond rond het kampvuur met aangename gesprekken. Die nacht werd het -1°C en had ik ijskoude voeten (dank u, slaapzak, jij wordt snel vervangen!). ’s Ochtends had een van de kampeerders het kampvuur alvast aangewakkerd en kon ik mijn voetjes al snel weer op temperatuur krijgen. We genoten van een warme chocomelk en pakten alles weer in.
In de ochtendmist vertrokken we weer. Omdat we het die nacht zo koud hebben gehad en het vriendje last had van het gewicht van de rugzak (volgende keer delen we het gewicht beter onder ons twee), hebben we besloten er zondag een korte wandeldag van te maken. We wandelden zo’n 7 km richting en rond het Kasteel van Westerlo en werden daar rond de middag weer opgepikt.

Het was een enorm leerrijk en vermoeiend weekend. Ik ben enorm blij dat ik het heb gedaan! Ik ga nog een aantal wijzigingen moeten aanbrengen, maar het volgende weekendje weg in eigen land zal niet ver af meer zijn!  Ik hoop binnen een aantal jaar toch wat langere en moeilijkere hiking trips te kunnen ondernemen, in binnen- of buitenland. Dit was alvast een mooi begin!

Wil jij ook eens gaan bivakkamperen? Op de website van www.bivakzone.be kan je een aantal voorbeelden van wandelingen vinden en desbetreffende bivakzones alvast even bekijken. Wat een geweldig initiatief, toch?

Bewaren