tag

go play outside

Wandelen herontdekken

Suriname – 2013

 

Ik heb altijd genoten van wandelen. Of het nu om grote of kleine wandelingen ging. Mijn ouders wonen in Wallonë, in alle rust, omgeven door een prachtig landschap. Ik deed vroeger niets liever dan lange wandelingen maken met de hond of gewoon rondzwerven door de velden met mijn vriendinnetjes. Mijn hoofd lekker leegmaken, alle zorgen laten waaien.

Tot ik plots op kot ging in hartje Leuven en wandelen werd vervangen door andere dingen. Raar hoe een gewoonte plots wordt doorbroken en je het dan ook meteen afleert. Ik ging een aantal jaar niet meer zo vaak uit mezelf wandelen. Tot ik na mijn studies en na mijn eerste job plots werkloos was. Ik had nood aan ademruimte, ik moest mijn hoofd leegmaken. En dat lukt niet als je de hele tijd opgesloten zit in een klein appartement of door de drukke winkelstraten wandelt. Dus ging ik wandelen in het bos. Helemaal alleen. En na een dik uur doelloos rondwandelen, was ik helemaal rustig. Al mijn zorgen waren naar de achtergrond verdwenen, het gepieker was weg. Toen heb ik besloten terug meer te gaan wandelen. Een toen ook werkloze vriendin deed graag mee en samen trokken we regelmatig op stap. Super was dat!

In de weekends probeerde ik ’t vriendje mee te krijgen en maakten we samen lange wandelingen. Dat was echt genieten! We droomden over een grote reis naar Amerika en besloten door de nationale parken aan de westkust te wandelen. Mensen verklaarden met voor gek. “Een ganse vakantie wandelen? Dan komt ge toch niet uitgerust terug naar huis?” Toch wel! Wandelen brengt mij helemaal tot rust. Hoewel het lichamelijk wel vermoeiend is, laden mijn batterijen weer helemaal op en wandel ik echt mijn hoofd helemaal leeg. Ik heb terug leren genieten van het uitzicht en heb weer leren stilstaan bij de geuren, geluiden en wonderen van de natuur. Als kind kon ik zo van de kleine dingen genieten en je leert het gewoon af bij ’t ouder worden. Je focus gaat ergens anders heen en dat maakt je vermoeid en energieloos. Of mij toch in ieder geval.

In Amerika hebben ’t vriendje en ik onze liefde voor wandelen door prachtige landschappen ontdekt, hoewel ik al jaar en dag weet dat wandelen echt mijn ding is. Sindsdien gaan we op vrije zondagen al eens een lange wandeling maken, gingen we in de herfst bivakkamperen in ons eigen landje en genoten we onlangs nog van de eerste sneeuw in het bos. Ik droom steeds vaker over wandelvakanties en merk het meteen aan mijn gemoed als ik te lang binnen zit.

Bij het wandelen gelden er geen regels. Je hoeft niet per sé met je wandelpartner te praten, je kan lachen, of huilen, je kan met je neus in de lucht luid inademen, je kan losse bladeren in de lucht gooien, je kan naar een onwetend hert staren, bloemetjes plukken, filosoferen over het leven en de natuur, … Er zijn geen regels. Alles kan en alles mag. In het bos ben je ook vaak helemaal alleen en dat maakt het zo fijn. Ik heb wandelen herontdekt en laat het niet meer los!

Geniet jij ook zo van wandelen?

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren