Bivakkamperen in België

Kamperen is fijn. Wandelen en kamperen combineren is nog fijner! Hoewel je in België niet mag wildkamperen, bestaat er gelukkig zoiets als bivak- of paalkamperen. Een tijdje terug gingen le boyfriend en ik met de rugzak op avontuur in ons eigen landje en testten een bivakzone uit.

In de herfst verandert het hele landschap in een heus romantisch kleurspektakel. Hét perfecte moment om op avontuur te gaan! Weekendjes weg kosten vaak een hoop geld, voornamelijk omdat je op zoek moet naar een slaapplaats en een leuk plekje om te eten. Deze keer wilde ik er een heuse wandeltocht van maken in eigen land, op stap met de rugzak, ’s avonds ons tentje ergens neervlijen en een warme maaltijd tevoorschijn toveren. Na wat onderzoek over wildkamperen (wat dus écht niet mag in België, boe), vond ik de website Bivakzone.

Ik zocht een vrij weekendje, puzzelde een wandeling in elkaar met de app van de wandelknooppunten en pakte de rugzak in. Welle weg! Wat raar om met pak en zak doorheen je eigen landje te trekken. Mensen lachen je vriendelijk maar verbaast toe als je hen voorbij wandelt.  Voor onze eerste tocht kozen we voor slechts één overnachting op een bivakzone, zodat we eens van deze manier van reizen konden proeven.

We besloten het dichtbij huis te houden en ging wandelen op de wandelroute Merode,waarbij we doorheen een leuke verscheidenheid aan landschappen wandelden.. We zochten een makkelijk beginpunt en puzzelden een route van zo’n 16 km uit voor zaterdag. Op de middag werden we door de ouders van le boyfriend gedropt en begonnen we aan onze route. Ikzelf droeg het eten en het water, het vriendje de tent en benodigdheden.

Rond half 5 ’s avonds kwamen we toe op onze bivakplaats. We zetten ons tentje op en genoten even van de rust. Een dik uur later hebben we ons aan het kampvuur gewaagd. Of eerder, le boyfriend probeerde het kampvuur aan te krijgen, terwijl ik het avondeten in elkaar flanste. Toen de avond begon te vallen, konden we genieten van warme pasta aan het nog warmere kampvuur. Uiteindelijk kwamen er nog enkele kampeerders bij en werd het een gezellige avond rond het kampvuur met aangename gesprekken. Die nacht werd het -1°C en had ik ijskoude voeten (dank u, slaapzak, jij wordt snel vervangen!). ’s Ochtends had een van de kampeerders het kampvuur alvast aangewakkerd en kon ik mijn voetjes al snel weer op temperatuur krijgen. We genoten van een warme chocomelk en pakten alles weer in.
In de ochtendmist vertrokken we weer. Omdat we het die nacht zo koud hebben gehad en het vriendje last had van het gewicht van de rugzak (volgende keer delen we het gewicht beter onder ons twee), hebben we besloten er zondag een korte wandeldag van te maken. We wandelden zo’n 7 km richting en rond het Kasteel van Westerlo en werden daar rond de middag weer opgepikt.

Het was een enorm leerrijk en vermoeiend weekend. Ik ben enorm blij dat ik het heb gedaan! Ik ga nog een aantal wijzigingen moeten aanbrengen, maar het volgende weekendje weg in eigen land zal niet ver af meer zijn!  Ik hoop binnen een aantal jaar toch wat langere en moeilijkere hiking trips te kunnen ondernemen, in binnen- of buitenland. Dit was alvast een mooi begin!

Wil jij ook eens gaan bivakkamperen? Op de website van www.bivakzone.be kan je een aantal voorbeelden van wandelingen vinden en desbetreffende bivakzones alvast even bekijken. Wat een geweldig initiatief, toch?

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *